حتماً برایت پیش آمده که به زندگی بعضی آدمها نگاه کنی و با خودت بگویی: «انگار همهچیز برای اینها جوره!»از شغل و رابطه گرفته تا موقعیتهای ریز و درشت زندگی، همیشه یک قدم جلوترند؛ نه لزوماً باهوشترند، نه ثروتمندتر، نه حتی خاصتر.اما یک تفاوت نامرئی دارند؛ تفاوتی که اسمش را معمولاً «خوش شانسی» میگذاریم، درحالیکه پشت آن، مجموعهای از رفتارها، طرز فکرها و انتخابهای آگاهانه پنهان شده است.
آدمهای بهظاهر خوششانس، خوششانسی را اتفاقی جادویی نمیدانند. برای آنها، خوششانسی یعنی دیدن فرصتها در دل موقعیتهای عادی و حتی سخت.
این افراد ناخودآگاه به جای تمرکز روی کمبودها، دنبال «امکان» میگردند. ذهنی که فرصتمحور است، شانس را بیشتر میبیند.
کسی که از شکست نمیترسد، بیشتر تجربه میکند. تجربه بیشتر یعنی احتمال موفقیت بالاتر؛ و همین، از بیرون شبیه خوششانسی دیده میشود.
زندگی آنها با انتخابهای بزرگ نساخته شده، بلکه با تصمیمهای کوچک اما پیوسته شکل گرفته است؛ انتخابهایی که مسیر شانس را هموار میکند.
خوششانسی اغلب از دل آدمها میآید. روابط سالم، گفتوگوهای درست و اعتماد متقابل، فرصتهایی میسازد که تصادفی به نظر میرسد.
آدمهای خوششانس معمولاً در لحظه زندگی میکنند. حواسجمع بودن باعث میشود فرصتها را درست همان لحظهای که ظاهر میشوند، ببینند.
آنها اگر مسیر جواب ندهد، مسیر را عوض میکنند؛ نه اینکه با سر به دیوار بکوبند. انعطاف، شانس بقا و موفقیت را بالا میبرد.
باور درونی به تواناییها، مثل آهنربا عمل میکند. کسی که خودش را ناتوان میداند، حتی شانس را هم پس میزند.
بسیاری از فرصتها بهخاطر تعلل از دست میروند. آدمهای خوششانس اهل شروعاند، حتی اگر همهچیز کامل نباشد.
تغییر برای آنها تهدید نیست، دعوت است. جایی که خیلیها میترسند، آنها قدم جلو میگذارند و همین، شانس میسازد.
وقتی چیزی طبق انتظار پیش نمیرود، خودشان را زیر سؤال نمیبرند. شکست را تجربه میبینند، نه نشانه بدشانسی.
قدردانی ذهن را آرام و باز میکند. ذهن آرام، بهتر میبیند و بهتر تصمیم میگیرد؛ این یعنی شانس بیشتر.
نه خوشخیالاند و نه بدبین. این تعادل باعث میشود هم خطر را ببینند، هم فرصت را از دست ندهند.
آدمهای خوششانس فکر نمیکنند همهچیز را میدانند. یادگیری مداوم، دامنه انتخابهای آنها را گستردهتر میکند.
آنها همهچیز را گردن شانس یا بدشانسی نمیاندازند. وقتی مسئولیت را میپذیری، قدرت تغییر هم دستت میآید.
خوششانسی، بیشتر از آنکه هدیهای آسمانی باشد، نتیجه یک سبک زندگی است.سبکی که در آن ذهن آماده، دل شجاع و قدمها فعالاند. آدمهایی که خوششانس به نظر میرسند، معمولاً بلدند چگونه با زندگی بازی کنند، نه اینکه منتظر بمانند تا بازی به نفعشان شود.
اگر زندگی بعضیها شبیه مسیر هموار است، بهخاطر معجزه نیست؛ بهخاطر انتخاب است.خوششانسی را میشود ساخت، آرامآرام، با تغییر نگاه، رفتار و واکنشها.شاید وقتش رسیده بهجای پرسیدن «چرا آنها خوششانساند؟» از خودمان بپرسیم:من امروز چه کاری میتوانم بکنم که فردا خوششانستر به نظر برسم؟