در سرزمین خورشید، روزی طلوعی متفاوت رقم خورد. آفتاب، شرمزدهتر از همیشه، در برابر نور چهرهای آسمانی زانو زد… امام رضا (ع)، هشتمین گوهر امامت، در چنین روزی دیده به جهان گشود و برکت را بر دلهای عاشقان جاری ساخت. میلاد او نه فقط شادیست، که نغمهی آرامش و عشق در دل هر شیعهایست که دلش به مشهدالرضا پر میزند.
دل شد روانه سوی رضا
خورشید آمد از سما
مشهد، دوباره گلباران است
میلاد نور، در ایران است
رضا که آمد، دل پر کشید
شبهای غربت از دل پرید
این دل ز غم جدا شده
با نام رضا خدا شده
لبریز عطر صحن رضاست
دل هر چه دارد، پیش شماست
گنبد طلا، نشان بهشت
هر دل که دارد، به سویش گِشت
میلاد هشتمین امام
روزی مبارک، ای تمام!
سقا شدن میان حرم
یعنی رسیدن دم به دم
هر شب دعای دلنشین
«السلام علیک یا ضامن آهو» همین
صد شاخه گل برای رضا
لبریز مهر و نور و صفا
دل دادهام به مشهد تو
جانم فدای یک رد تو
هر کس به شوق دیدنت
ره میسپارد با عشقت
یا ضامن آهو، ای امید
لبخند تو غمها زدود
لبخند تو خورشید ماست
اسم تو آرامش خداست
به هر که گفت “یا رضا”
رسید مهر و کیمیا
در دل شب، رضا پناه
مونس دل در غم و آه
خورشید هشتمین امام
عشق و امید خاص و عام
کبوتران سوی حرم
پُر میزنند با زمزم
مشهد، بهشت عاشقان
آغوش تو، جاوید زمان
میلادت ای جان جهان
مبارک ای ماه نهان
ضامن آهوی بیقرار
شاهی به وسعت روزگار
آمدی و جهان پر از نور شد
دلِ ما عاشق و مسرور شد
با نام رضا زندهام همیشه
دل بستهام به آن گنبد طلاییشه
میلادت، آغاز نور است
دل با یادت پر سرور است
یا رضا، جانم فدای تو
قلبم زند صدا به نام تو
ولادت امام رضا (ع) نه تنها روزی برای جشن و سرور، بلکه فرصتی است برای تازه کردن عهد با اهلبیت (ع) و سپردن دل به حرم امن او. این روز، دعوتیست برای مهربانی، برای بازگشت، برای سجدهای پر از اشک و لبخند.
باشد که دلهای ما همیشه در صحن دلآرام رضوی آرام گیرد و نور نگاهش راهنمای زندگیمان باشد.