ما بزرگ شدیم، اما نه همیشه از درون. میان تمام دغدغهها، تقویمهای پُر، پیام های بیجواب و نفسهای بریده، هنوز جایی در قلبمان هست که با یک بادبادک ساده ذوق میکند، با دیدن رنگینکمان لبخند میزند و از خنده های بیدلیل سیر نمیشود. آنجا، کودک درونمان زندگی میکند؛ نه مرده، نه فراموششده… فقط شاید کمی گوشهنشین.بیایید صدایش کنیم. شاید دلش برای بازی تنگ شده…
کودک درون، آن بخش احساساتی، بازیگوش، بیپیرایه و خالص وجود ماست که دنیای اطراف را با قلبش میبیند، نه فقط با منطق. اگر این کودک را نادیده بگیریم، روزی میرسد که لبخند زدن یادمان میرود. اما وقتی به او اجازه نفس کشیدن بدهیم، زندگیمان واقعیتر، رنگیتر و عمیقتر میشود.
اگر هنوز برای دیدن کارتون قدیمی هیجانزده میشویم، اگر صدای باران دلمان را آرام میکند، اگر گاهی وسط خیابان بیهوا لبخند میزنیم، کودک درونمان هنوز نفس میکشد. او زنده است وقتی ما اجازه بدهیم ساده باشیم، بدون قضاوت، بدون ماسک.
جامعه، توقعها، خاطرات تلخ، تربیت سختگیرانه و ترس از قضاوت باعث میشوند کودک درونمان آرامآرام عقب برود و در اتاقی ساکت پنهان شود. اگر مدتها به او توجه نکنیم، او هم از ما فاصله میگیرد… اما هیچوقت برای بازگرداندنش دیر نیست.
با انجام کارهای ساده و شاد: نقاشی بکشیم، آواز بخوانیم، با بادکنک بازی کنیم، لای برگهای پاییزی راه برویم یا حتی گاهی بیبهانه بستنی بخوریم. کودک درون، بهانه نمیخواهد… فقط اجازه میخواهد.
وقتی کودک درونمان را زنده نگه میداریم، احساس رضایت بیشتری داریم، کمتر دچار اضطراب میشویم و راحتتر با احساساتمان کنار میآییم. کودک درون، مثل مرهمیست برای زخمهای عاطفی. او به ما کمک میکند دوباره حال خوب را به یاد بیاوریم.
مثل یک دوست صمیمی. به او گوش بدهیم، احساساتش را جدی بگیریم و نگذاریم خجالت یا منطق، صدایش را خفه کند. کودک درون دوست ندارد مورد تمسخر قرار بگیرد، او فقط میخواهد دیده شود، همانطور که هست.
در لحظات شکست، تنهایی یا خستگی، کودک درون میتواند ما را نجات دهد. یادمان بیاورد که هنوز امیدی هست، که هنوز میشود از نو شروع کرد. گاهی لازم است فقط با خودمان مهربان باشیم؛ کودک درون منتظر همین است.
تمام ایدههای ناب، از همان اتاق بازی کودک درونمان میآیند. وقتی به او اجازه میدهیم آزادانه فکر کند، رنگها را جابهجا کند و با دنیای تخیل بازی کند، خلاقیتمان گل میکند. شادی هم درست پشت همین در منتظر است.
وقتی کودک درون زنده باشد، با دیگران راحتتر ارتباط برقرار میکنیم. مهربانتر، صادقتر و کمتر بازیگر میشویم. دوست داشتن واقعی، فقط از دل کودک درون برمیآید؛ نه از نقابهای اجتماعی ما.
با احترام گذاشتن به احساساتمان، با خودآگاهی، با وقت گذاشتن برای کارهایی که دوست داریم. گاهی تنها کاری که باید بکنیم، این است که از سرعت دنیا کم کنیم و گوشهای بنشینیم، تا صدای خندهاش را دوباره بشنویم.
کودک درون، کلید گمشده بسیاری از حال خوبهای ماست. او فقط میخواهد دیده شود، لمس شود، زندگی کند. نگهداری از این بخش لطیف، یعنی مهربانی با خود. یعنی پذیرفتن ضعفها، احساسات و رویاها… بدون سانسور، بدون ترس.
کاش هر روز لحظهای بینقاب بخندیم. کاش در دل این دنیای پیچیده، هنوز بتوانیم با یک شکلک کوچک، حال خودمان را خوب کنیم. کودک درونمان آنجاست؛ نه دور، نه گم، فقط کمی تنها. بیایید دوباره دستش را بگیریم. دنیا با او، خیلی زیباتر است…